افسوس

برای رسیدن به تو تمامی خاطرات گذشته خودم را به بایگانی ذهن سپردم. اما افسوس.

افسوس که خط اصلی تقدیر من بر روی جاده های انتظار امتدادی بی انتهاست.

هنگامی که کبوتر قلبم بر روی درخت عشق آشیان ساخت به خوشبختی در کنار تو ایمان

آوردم.من کسی را میخواستم که روحی از جنس پران قو و وفاداری شقایق داشته باشد تا

بند بند وجودش را به آرامش ابدی برسانم ودر این جستجو به تو رسیده ام.

اما صد افسوس که زندگی بدون توجه به ما واگن های سرنوشت را از روی ریلش میگذراند

و هنگامی که به من رسید مسافری غریب را پیاده کرد و تو را بی آن که نشانی از من داشته

باشی با خود برد.و من چه هراسی داشتم که نکند برنگردی.

بر سر جاده زندگی نشستم تا شاید پرستویی مهاجر پیغامی از تو بیاورد و اکنون که رفته ای

تنها اشک است که تمامی ندارد.

تو رفتی و بعد از تو باران انتظار چه بی صدا میبارد.

و من در خلوت تنهایی خویش مانند شمع میسوزم.بعد از تو سرگردانی تنها در دشت زندگیم.

سفر تنها سهم من ازچشمان تو بود.دیشب فانوس زندگیم به امید روی تو روشنایی میبخشید

و امشب بی تو در گذرگاه زمان خفته است.اکنون زمان کوچ پرستو ها و نزدیک شدن غروب بر بام

شهر است. من باز آخرین قطرات اشک را روشنایی ستاره های یادت میکنم و نهال عشق را در

گلدان خالی زندگیم میکارم تا در نبود تو خزان تنهایی آن را از پا در نیاورد.

چشم در چشم غروب با قلبی از درد و سینه ای مملو از تنهایی به یاد شبی میفتم که مرا با

دلم تورو میخواد...

دلم تورو میخواد...

دلم کسی را می خواهد که دوستم داشته باشد ...

 

شانه هایش را برای گریستن و سینه اش را برای نهاندن سرم و چشمانش را برای خالی

 

نمودن غم هایم می خواهم دلم کسی را می خواهد که مرا با هر آنچه هستم

دوست بدارد .

 

با تمام خوبی ها و بدیهایم  با تمام مهربانی ها و نامهربانی هایم  دلم کسی را

 

می خواهد که آفتاب مهر را به قلب خسته ام هدیه دهد  کسی چون تو ...!

 

 

 

                                 تقدیم به همه عاشقای دنیا

 اولش فکر نمی کردم که دلم رو برده باشه

                         

                        يا دلم گول چشای روشنش رو خورده باشه

    

 اما نه گذشت و ديدم که دلم ديوونه تر شد

                        

                           به تو گفتم و دلت از غصه من باخبر شد

    

 آخ که چه لذتی داره ناز چشماتو کشيدن

                         

                         رفتن يه راه دشوار واسه هرگز نرسيدن

            

می دونم دوستم نداری مثل روزهای گذشته

                             

                         من خودم خوندم تو چشمات يه کسی اينو نوشته

       

 می دونم فرقی نداره واست عاشق بودن من

                                 

                          می دونم واست يکی شد بودن و نبودن من

          

 اما روح من يه درياست پر از موج و تلاطم

                               

                                 ساحلش تويی و موجاش خنجرای حرف مردم

           

  آخ که چه لذتی داره ناز چشماتو کشيدن

                                   

                                  رفتن يه راه دشوار واسه هرگز نرسيدن